Aktualności

Historia kościoła i parafii pod wezwaniem św. Leonarda sięga  XII wieku. W „Dekanacie iłżeckim” autor - ksiądz Jan Wiśniewski (1876-1943) pisze, że: „Pierwotny kościół w Mircu postawił Gedeon, biskup krakowski w 1170 roku”. Przytacza za Janem Długoszem, XV-wiecznym historykiem i kronikarzem, fragment jego dzieła „Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis” (Księga dóbr kościelnych diecezji krakowskiej), w którym czytamy o Mircu: „Wieś w powiecie radomskim, dekanacie kieleckim położona, należy od lat najdawniejszych do klasztoru wąchockiego, posiada kościół parafialny, drewniany pod wezwaniem św. Leonarda. Do tej parafii należało 8 wiosek: Tychów, Maliszyn, Zdbiów, Gadka, Jagodne (2 razy powt.), Osszyni i sam Mirzec.”

Dalej ks. Wiśniewski przytacza opisy z roku 1781 i 1813 starego kościoła wybudowanego z drzewa modrzewiowego, krytego gontem oraz podmurowanego. Miał on mieć 11 sążni długości (ok. 20 m) i 6 sążni szerokości (ok. 11 m). Prowadziło do niego dwoje drzwi: główne od zachodu i boczne.
Ostatni remont modrzewiowej świątyni przeprowadzono w 1803 roku.

W połowie XIX stulecia postanowiono wybudować nowy (obecny) kościół. Poświęcono go w 3. niedzielę adwentu 1850 roku. Przeniesiono do niego skromne, ale za to niezwykle stare wyposażenie pierwszej świątyni rozebranej w 1871 roku.

Kościół nie zachwyca swą architekturą, bowiem jak pisze ks. Wiśniewski: „Za czasów ces. Mikołaja I opiekuńczy rząd wydał pozwolenie na budowę kilkunastu bezstylowych kościołów w Królestwie i do ich liczby należy kościół w Mircu.” Zaborcy, jak widać, zależało na niszczeniu polskiej kultury i wiary.
Na przełomie wieków obecny kościół zyskał terakotową posadzkę.
W roku 1966 został pomalowany. Część malowideł z tamtego czasu pozostała na sklepieniu. Wtedy również (koniec lat 60-tych ub. wieku) zyskał nagłośnienie. Na początku lat 70-tych teksty modlitw napisanych na wielkich arkuszach brystolu zastąpił rzutnik. W roku 1980 wymieniona została w kościele instalacja elektryczna. Na sklepieniu w bocznych nawach wykonano drewnianą podbitkę, która zastąpiła odpadający tynk.

Pełnię blasku mirzecka świątynia odzyskała za obecnego proboszcza ks. kan. Daniela Kobierskiego. Zmieniło się w niej niemal wszystko: otoczenie świątyni, dach, elewacja, złocenia i kolor ołtarzy, posadzka, ławki, malowanie wnętrza, naprawione organy, odrestaurowane obrazy, a ostatnio okna, w które wstawione zostały witraże.

Witraży jest 6. Mają one swoje nazwy i swoich ofiarodawców.
Są to:
„Głoszenie Królestwa Bożego” – dar rodzin z Tychowa Nowego,
”Wesele w Kanie Galilejskiej” – dar narzeczonych i młodych małżeństw,
”Chrzest w Jordanie” – dar rodziny Staszałków,
”Ustanowienie Eucharystii i Kapłaństwa” (za ołtarzem głównym) – dar rodzin z Tychowa Starego,
”Jawnogrzesznica” – dar rodziny Sewerynów,
”Wskrzeszenie córki Jaira” – dar rodzin Trębowca Dużego, Małego i Krupowa.

Na witraż czeka ostatnie z okien. Ksiądz proboszcz ma nadzieję, że witraż „Przemienienie na Górze Tabor” ufundują rodziny z Mirca, w którym świątynia stoi najprawdopodobniej już 800 lat.
Tekst i foto: J.R.

Witraże mirzeckiego kościoła